Op Friese Grond; het bruggetje van SV Hielpen

In de rubriek ‘Op Friese Grond’ beschrijf ik, op basis van eigen ervaringen, voor mij de mooiste voetbalplekjes van de provincie Friesland. Iedereen heeft wel een bepaalde herinnering bij een bepaalde club, maar meestal is het de accommodatie of een gebeurtenis aldaar die mij het meeste bijblijft. Vandaag aandacht voor SV Hielpen, de club met het bruggetje.

Zelf worden ze er al een beetje moe van; altijd dat gezwets over dat bruggetje. Voor inwoners van Hindeloopen is ‘het bruggetje’ de normaalste zaak van de wereld. ‘Hoe wil je anders bij het voetbalveld komen?’, wordt er dan gekscherend gezegd. Toch zijn er maar weinig verenigingen in Nederland die eerst het water over moeten, om op het voetbalveld te komen. Het eerste elftal van Hielpen, uitkomend in de zaterdag vijfde klasse A, moet het. Het tweede elftal dat in de reserve zesde klasse speelt overigens ook.

Blijf eens staan op het bruggetje, mocht je eens op bezoek zijn bij Hielpen. Er is zoveel te zien. De buurvrouw van de voetbalkantine zit, als het zonnetje schijnt, te breien in de tuin. Er vaart een sloepje met wat toeristen door de Easterfeart, het water waarover het bruggetje zich buigt. Langs het veld kijk je recht in de achtertuinen van meerdere huishoudens. Een bont gezelschap. Een half gezonken bootje aan de steiger en een deels verrot schuurtje in de tuin, maar ook modieus ingerichte minilandschapjes en een paar prachtige vaartuigjes. De mensen die in hun achtertuin bezig zijn werpen af en toe een blik op het veld als ze een schreeuw horen. Of wanneer een toeschouwer vraag of ze bal even uit de sloot willen vissen.

Hielpen

Hindeloopen is één van de steden waar de schaatsers van de Elfstedentocht een verplicht stempeltje ophalen tijdens hun barre tocht. Iets wat Piet Kleine in 1997 vergat te doen. De Drent finishte als vijfde, maar kon fluiten naar zijn kruisje. Hij werd gediskwalificeerd. Dankzij de tocht, die waarschijnlijk nooit meer geschaatst gaat worden, is Hindeloopen een van de kleinste steden van Nederland en telt zo’n 900 inwoners. Aan de rand van het IJsselmeer ligt het voetbalveld van SV Hielpen (Hindeloopen in het Hielpers, de Friezen schrijven Hylpen). Je parkeert je auto op het parkeerterrein van de haven, waarna je over de duinen klautert om bij de ingang van de sportvelden van de geelgroene vechtmachine te komen.

Niemand reist graag af naar Hielpen om een potje te gaan voetballen. Het gras is er altijd lang, het waait er altijd hard en winnen is er nooit gemakkelijk. De kleedkamers in het clubgebouw, gemaakt van hout, zijn klein en de douches produceren een slap straaltje water. Als het heeft geregend is de houten trap nat en geen pleziertje om overheen te moeten wanneer je (ijzeren) noppen onder je schoenen hebt zitten.

Een wedstrijd is niet leuk. De bal rolt niet, maar stuitert, ligt constant in één van de sloten die het veld omsingelen en op het veld van Hielpen wint fysieke kracht het acht van de tien keer van het technische voetbalspelletje. Bovendien versta je geen zak van het taaltje dat ze daar spreken. En wat de belangen ook zijn, er gebeurt altijd wat als je voetbalt tegen de gebroeders Amsterdam, Bokma, De Jong, de familie Kroon, Smid en all-time topscorer Mulder.

Zo was ik als puber mee naar een uitwedstrijd in Hielpen. In 2001, als 13-jarige toeschouwer bij het eerste. Het was 28 jaar geleden dat mijn cluppie daar voor het laatst won, maar op die dag gebeurde het ondenkbare. We wonnen met 0-1 en het hele clubgebouw trilde. Niet vanwege feest in de kantine, maar door een stereotoren in de kleedkamer. De harde gitaren en het fijne gezang van Slayer schalden door het rustige stadje. Alsof de duivel zelf de preek voorlas in de kerk. Vijf teamgenoten stonden met hun lange haren headbangend en schreeuwend op de tafel. Indrukwekkend.

Waar het ook nog regelmatig over gaat bij ons in de kantine is een legendarisch 3-3 gelijkspel, een aantal jaren later. In een duel waar vijf strafschoppen werden benut. Diep in blessuretijd werd onze vlugge linksbuiten gevloerd, maar de arbiter had zijn twijfels. In de commotie die volgde waren de spelers van Hielpen zo slim om alvast de cornervlaggen op te ruimen en zich richting het bruggetje te begeven. ‘We houden er mee op, 3-2 winst.’ De penalty werd na twee minuten alsnog toegewezen door een verwarde leidsman, die door de overtuigingskracht van een kwade supporter die over het hek was geklommen tot zijn oordeel kwam. Zo werd het alsnog 3-3. Einde wedstrijd.

Hielpenkantine3

Ook toen had het bruggetje een functie. Na het duel is het bruggetje een plek waar de spelers een peuk roken, een flesje bier in de hand nemen en de wedstrijd nog eens rustig doornemen. Want hoe je het ook wendt of keert, na negentig minuten doet iedereen die dan in Hindeloopen is weer normaal en draait het om gezelligheid. Zowel bij de thuis- als uitspelende ploeg. De kleine, maar sfeervolle kantine bij Hielpen is daar een prima decor voor. Het donkere hout aan de muur, met daarop foto’s van weleer en zo’n klassiek uitslagenbord. De kleine wankele tafeltjes die dicht op elkaar staan en de kleine bar waar het dringen is om de vrijwilliger die bardienst heeft te bereiken.

Natuurlijk zijn er veel visprijzen te verdienen na afloop bij het draaiend rad. Ik ken mensen die speciaal naar Hindeloopen gaan om bij de verloting kans te maken op vers gerookte paling of een broodje verse haring. Geen prijs? Niet getreurd. Over de duin staat een heerlijk vistentje. Een royaal ‘bakkie kibbeling’ voor €4,00- en je gaat als een blij mens weer naar huis.

Doe gewoon eens een dagje SV Hielpen. De club krabbelt inmiddels op uit een diep dal. Waar in september 2014 de noodklok nog werd geluid in de Leeuwarder Courant (slechts 25 spelers voor twee seniorenelftallen) schijnt er steeds meer zon door de bewolking. De geluiden over het terugtrekken van het eerste uit de standaardklasse naar de reserveklassen zijn verdwenen. Oud-spelers keren terug op het oude nest en het aantal overwinningen van dit seizoen staat al op zes. Voor de jeugd is er zelfs een pannakooi aangelegd, waarin een kunstgrasveldje ligt. Kunstgras. Iets wat totaal niet bij Hielpen past, maar dat maakt niets uit. Geen brug gaat ze te ver, daar bij SV Hielpen. Mooie club.

Hielpenkantine

Foto’s met dank aan de Facebookpagina van SV Hielpen. 

Advertisements

One thought on “Op Friese Grond; het bruggetje van SV Hielpen

  1. Pingback: Titelstress in 5A | Mammoet Stats

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s